“Denken met het potlood is als een indrukwekkend schouwspel in de diepte van de oceaan, waar de fantasie geen grenzen kent.” (M.P.)

– –

VEDI SOTTO PER TESTO ITALIANO

 

Notities bij het werk van Marjo Postma door Massimiliano Carocci.

Een duik in violet, een organische verandering die zich vermengt met de stevige vloeibare ruimte.

Alles vliegt, ook onder het wateroppervlak, mijn voet dompelt zich onder, samen met de algen en de tijdloze meeuwen.

Ver van het verstand, als de natuurvormen: wortels, nieren, longen; functioneel en evenwichtig.

Een gelukkige ademzucht, compleet met roze en varens, met loerende kwallen in het frisse en transparante.

Net als de lieflijk gezwollen buikjes. Ha, wormen!

Levendige konijnenogen priemen tussen het struikgewas en eenden verzamelen heel kalm beelden van de wazige tv-schermen.

Schijnsels en amoebes die zich vermenigvuldigen om zich zelfstandig in mijn brein te nestelen.

Lijven in een lichaam zoals alleen het water zich kan openen om de ronde vormen in zich op te nemen.

Ik word plat. Dit is de kans om me onder te dompelen in de fascinatie van de golven.

De goedaardige monsters komen langzaam naar boven uit mijn onderzoekende woorden, stilzwijgende sporen in de tijd.

 

——————————————

Everything floats.

 The underwaterworld has always been a big, endless ‘pool’ or library of images and imagination for Marjo Postma. Water is always moving, elements float in many directions and come ther as a river of inspiration.

Not only living and moving elements come to her eyes, also her imagination deforms her view, just like looking under water, things twist and contort, always unexpected.

The images that she ‘capturesin her work are the report of her dreams, collection of pictures, adventures and encounters, of what her eyes see and her spirit fabricates. 

Captured images not clearly realised but adapted, diluted, thickened, halved, cut, stretched, diminished, detoured, enlarged, flattened and joined together on paper or canvas.

When she is drawing her mind becomes fluid and her thoughts wander and weave and what she sees  she adaptin her own style: recognisable forms will be seen as details in a new form, constructions can become living creatures. 

While working she travelinto a new world, with no directions, no beginning and no end.

For her, drawing is like thinking with the pencil, travelling in the endless ocean where the imagination has no limits.

—————–

Pensare ed immaginare con la matita e come un grande spettacolo nella profondita del mare dove la fantasia non ha limiti. (M.P.)

 

Nota alle opera di Marjo Postma.

Un tonfo in viola. Una mutazione organic che si miscela nella consistenza dello spazio liquido.

Tutto vola. Anche sotto la superficie dell’acqua, vedo il mio piede amalgarsi alle alghe e ai gabbiani senza tempo.

Lontano della razionalita, dalla cerebralita, come le forme della natura, radici, reni, polmoni. Funzionali, equilibrate.

Un respiro felice e totale, complete, di rosa e di felce, di medusa contemplative fresche e trasparenti.

Come la sua pancia gonfia di ameni misteri.

Vermini!!…

Occhietti vispi di conigli nelle foglie e papere che accolgono placide le immagini di TV sfocate.

Lumili, amoebe si riproducono per diventare autonome nel mio cervello che ribolle di nebbie cremisi, con quiete.

Corpo in un corpo come l’aqua che, unica si apre per accogliere forme tonde.

Mi trasformo piatto.

Solo una delle possibilita che mi e concessa per entrare ancora di piu nel fascino delle onde.

Sgorgano lenti, in progression i mostri benevoli delle nuvole dalle mie parole indaco, tracce sottintese di tempo.

 

Massimiliano Carocci
Adjunct Lecturer at University of the Arts, London


 

Uit Leeuwarder Courant, 17 mei 2019.

Door Gitte Brugman.

Onder het wateroppervlak van de Waddenzee kun je van alles tegen- komen.

Marjo Postma in elk geval wel. Ze verbeeldt ontmoetingen, tekent dromen en dan kan er zomaar een schildpad opduiken.

Dromend onder het wadoppervlak

Al sinds ze als meisje adem-loos naar de avonturen van Jacques Cousteau zat te kijken, heeft Marjo Postma een fascinatie voor natuur en vooral voor de onderwaterwereld. Op haar reizen over de wereld verzamelde ze schelpen, sponzen en andere nautische bijzonderheden, die ze verwerkt in tekeningen, borduursels, linosneden, bronzen beelden en schilderijen.

Vorig jaar bezocht ze Galerie Westerstorm in Westhoek, een nieuw platform voor hedendaagse kunst, dat het midden houdt tussen een atelier, expositieruimte en ontmoetingsplek. Gastvrouw en galeriehoudster Dorita Savert had daar als eerste gast haar zus Anneke Savert uitgenodigd, die haar omgeving als een onontdekte jungle beschouwde. Met Jungle Lab goes North bracht ze allerlei gejutte vondsten naar het atelier.

Saverts houdt van kunstenaars die “eerst beschouwen en een lange weg van onderzoek gaan”, voor ze iets aan de wand hangen. Van Postma ontdekte ze “dat die ook niet weet waar ze uitkomt’’, als ze begint met tekenen.

Er was meteen een klik tussen kunstenares en galeriehoudster en Postma kreeg daarop een uitnodi- ging in Westhoek te komen werken. Postma: ,,Ik dacht meteen ‘wauw, wat mooi’ toen ik hier kwam. Het was logisch dat ik hier iets zou maken.’’ In februari bracht ze een bezoek aan de streek, waar ze foto’s van maakte en indrukken opdeed. ,,Daarna ben ik begonnen met een grote tekening’’, vertelt ze. Die metershoge potloodtekening hangt nu centraal in de ruimte.

Hoe langer je ernaar kijkt, hoe meer lagen je erin ontdekt. Door strakke lijnen die in de verte ver- dwijnen, lijkt er een horizon te bestaan. Maar tegelijkertijd drijven en zweven er allerlei vormen in het grote vlak. Postma: ,,Ik begin ergens en borduur voort op wat er ontstaat. Ik heb een logische opbouw in mijn hoofd, maar denk met het potlood. Af en toe ben ik zelf verbaasd: wat moet ik hiermee? Dingen vertellen zichzelf soms.’’

Ze put uit een enorme bibliotheek in haar hoofd, zegt ze. Beelden die ze in de loop der jaren verza- melde op haar reizen over de hele wereld. ,,Natuur, natuurfilms en ook microscopische dingen… daar word ik blij van.’’ Op haar reizen dook ze zelf ook, en dat is te zien in haar werk. Zwierig kelp, koralen en sponzen, amoebes en wier bewonen haar droomwereld. ,,Er is nu ook een schildpad te herkennen’’, zegt ze. ,,Misschien dat ik langzaam uit het water kom…’’

Behalve tekeningen is er ook werk in andere technieken te zien, dat ze eerder maakte. Borduursels uit de jaren negentig bijvoorbeeld. Heel precies en kleurrijk. ,,Dat kostte heel veel tijd, ik deed een vierkante centimeter per uur. Dat zit er nu niet meer in.’’ Omdat ze alleen tekenen saai vindt voor zichzelf, maakt ze ter afwisseling linosnedes of schilderijtjes. Met ook hierin verge- lijkbare vormen en onderwerpen. ,,Ik heb meestal overal wat liggen als ik begin. Foto’s en dergelijke. Daar haal ik vormen uit, die ik ge- bruik.’’ Onderzoek ter plaatse helpt mee om nieuwe ideeën op te doen, zoals langs het wad. Eén foto printte ze, en ze voegde er enkele geschilderde figuren aan toe. In haar grote tekening is beslist het wad te herkennen, zegt ze. ,,De gebolde lijnen, die van licht naar donker lopen, die verbeelden het gevoel van eb en vloed en dat er dingen wegstromen en aanspoelen.’’

In een vitrine liggen vondsten die ze deed op andere stranden, kleine borduurwerkjes, schilderij- tjes en bronzen objecten. Die laatste lijken ook op marine organismen. ,,Die heb ik in Ouagadougou in Burkina Faso gemaakt met de verloren-was-methode. Je maakt een model in was, verpakt dat in klei – ezel- stront in dit geval, haha – en dat bak je. De was smelt en dan houd je een mal over.’’

In een vervolg op dit driedimensionale werk gaat Postma in november drie maanden werken in het Europees Keramisch Werkcentrum (EKWC). ,,Ik wil er iets heel groots gaan maken.’’ Wat weet ze nog niet. ,,Maar ik zit nu nog een beetje op het wad. En er zit nog steeds een schildpad in mijn hoofd.’’ Ze kwam er ooit een tegen tijdens een duik in Egypte. ,,Toen was ik wel onder de indruk! Ik duik nu niet meer, maar alles zit in mijn hoofd.’’