“Denken met het potlood is als een indrukwekkend schouwspel in de diepte van de oceaan, waar de fantasie geen grenzen kent.” (M.P.)

– –

VEDI SOTTO PER TESTO ITALIANO

 

Notities bij het werk van Marjo Postma door Massimiliano Carocci.

Een duik in violet, een organische verandering die zich vermengt met de stevige vloeibare ruimte.

Alles vliegt, ook onder het wateroppervlak, mijn voet dompelt zich onder, samen met de algen en de tijdloze meeuwen.

Ver van het verstand, als de natuurvormen: wortels, nieren, longen; functioneel en evenwichtig.

Een gelukkige ademzucht, compleet met roze en varens, met loerende kwallen in het frisse en transparante.

Net als de lieflijk gezwollen buikjes. Ha, wormen!

Levendige konijnenogen priemen tussen het struikgewas en eenden verzamelen heel kalm beelden van de wazige tv-schermen.

Schijnsels en amoebes die zich vermenigvuldigen om zich zelfstandig in mijn brein te nestelen.

Lijven in een lichaam zoals alleen het water zich kan openen om de ronde vormen in zich op te nemen.

Ik word plat. Dit is de kans om me onder te dompelen in de fascinatie van de golven.

De goedaardige monsters komen langzaam naar boven uit mijn onderzoekende woorden, stilzwijgende sporen in de tijd.

 

Pensare ed immaginare con la matita e come un grande spettacolo nella profondita del mare dove la fantasia non ha limiti. (M.P.)

 

Nota alle opera di Marjo Postma.

Un tonfo in viola. Una mutazione organic che si miscela nella consistenza dello spazio liquido.

Tutto vola. Anche sotto la superficie dell’acqua, vedo il mio piede amalgarsi alle alghe e ai gabbiani senza tempo.

Lontano della razionalita, dalla cerebralita, come le forme della natura, radici, reni, polmoni. Funzionali, equilibrate.

Un respiro felice e totale, complete, di rosa e di felce, di medusa contemplative fresche e trasparenti.

Come la sua pancia gonfia di ameni misteri.

Vermini!!…

Occhietti vispi di conigli nelle foglie e papere che accolgono placide le immagini di TV sfocate.

Lumili, amoebe si riproducono per diventare autonome nel mio cervello che ribolle di nebbie cremisi, con quiete.

Corpo in un corpo come l’aqua che, unica si apre per accogliere forme tonde.

Mi trasformo piatto.

Solo una delle possibilita che mi e concessa per entrare ancora di piu nel fascino delle onde.

Sgorgano lenti, in progression i mostri benevoli delle nuvole dalle mie parole indaco, tracce sottintese di tempo.

 

Massimiliano Carocci
Adjunct Lecturer at University of the Arts, London